1980 yılı, bir Türk kızı Eurovision yarışmasında… “Aman petrol, canım petrol” derken tüm dünyanın karşısında ülkesinde ki hali özetliyordu. Mazotun bulunamadığı, bulanın da alamadığı o acı dönemleri…
Belki o günler daha kötüydü. Lakin bugün halk otobüs esnafının “petrol dilenirken” ki hali o günlerden çok daha kötü durumda. Siyasi çıkarlar uğruna ötelenen zamlar esnafı her geçen gün batağa çekerken yerel yönetimler daha ne kadar bu sese kulak tıkayacaktır. Borçla dönen tekerler günü gelip yolda kalırsa ilgili başkanlar vatandaşı acaba makam araçları ile mi taşıyacak? Dünyanın neresinde vardır acaba başka bir örneği? Zararına zorla çalıştırılıp, çalışmadığı her gün içinse ceza yazıldığı bir başka ülke var mıdır? Bu zamana kadar, daha neden çalışamıyorsun diye soran bir tek yetkili çıkmış mıdır toplu ulaşım esnafının karşısına?
Halk otobüs esnafına naçizane bir teklifim var. Bilemiyorum belki bu bile suçtur her şeyin suç olduğu sektörde. Eğer suçsa göze alıp almazlar mı bilemem. Bir günlüğüne bu araçların hepsi Ajda Pekkan’dan “Aman Petrol Canım Petrol” çalabilirler. Toplumsal bir duyarlılık olur. Eğer zam olmuyorsa ilgili kurumlar da yakıt verir. Ver petrolü, al hizmeti. Sanırım pek adil olur.
Trump gibi bir işgüzarın yaptığı saçmalıklar artık toplu ulaşım esnafına zarar vermesin. Yazık ki sadece esnafa değil, hizmet sunulan vatandaşa da zararı oluyor. Kalitesiz bir taşımacılığa doğru esnaf gün be gün sürükleniyor.
